آیا رشد داو جونز برای اقتصاد آمریکا یک پیروزی است؟

عبور شاخص داوجونز از مرز ۵۰ هزار واحد، برای بسیاری از فعالان بازار صرفاً یک رکورد تاریخی بود، اما برای دونالد ترامپ معنایی فراتر داشت؛ یک دستاورد سیاسی تمام‌عیار. او این اتفاق را نشانه موفقیت سیاست‌های اقتصادی خود دانست و حتی پا را فراتر گذاشت؛ وعده داوجونز ۱۰۰ هزار واحدی تا پایان دوره ریاست‌جمهوری.

با این حال، بسیاری از اقتصاددانان تأکید می‌کنند که بازار سهام فقط یکی از ابزارهای سنجش وضعیت اقتصادی است، نه تصویر کامل آن.

داوجونز تنها عملکرد ۳۰ شرکت بزرگ را نشان می‌دهد و به دلیل روش محاسبه قدیمی و وزن‌دهی بر اساس قیمت سهام، بیشتر یک شاخص نمادین و رسانه‌ای محسوب می‌شود تا معیاری جامع از سلامت اقتصاد.

امروزه شاخص‌هایی مانند S&P 500، نرخ بیکاری، تورم، رشد تولید ناخالص داخلی و وضعیت بازار کار، تصویر دقیق‌تری از واقعیت اقتصادی ارائه می‌دهند.

ممکن است بورس رکورد بزند، اما هم‌زمان فشار تورمی، رکود دستمزدها یا افزایش نابرابری ادامه داشته باشد.

با این همه، برای ترامپ که سابقه‌ای طولانی در دنیای تجارت دارد، داوجونز یک «عدد طلایی» است؛ ساده، قابل فهم و مناسب روایت‌سازی سیاسی. عددی که بیشتر از آن‌که اقتصاد را توضیح دهد، در خدمت پیام‌رسانی قرار می‌گیرد.